Showing posts with label स्मिता काकूंच्या संग्रहातून. Show all posts
Showing posts with label स्मिता काकूंच्या संग्रहातून. Show all posts

Wednesday, May 19, 2021

स्मिता काकूंच्या संग्रहातून - 'स्त्री जन्माची जीवनगाथा' - "वैभवी" दीपावली महिला विशेषांक' १९९८

स्मिता काकूंच्या संग्रहातून - २५/५/१९९९

स्त्री जीवनात कोणकोणत्या भूमिका करते. सर्वप्रथम मुलगी नंतर पत्नी, सून, आई आणि शेवटी सासू. सासूची भूमिका फारच कठीण असते. 

या भूमिकेच्या प्रवासात स्त्रीच्या मनातील भावना कशाप्रकारे परिवर्तित होत असतात व त्या भावनांना ती किती आनंदाने बदलत असते त्याचबरोबर स्वतःलाही बदलून  घेत असते याचे वर्णन या कवितेत केले आहे. ही १९९८ साली दिवाळी विशेष अंकात छापून आलेली कविता संग्रहित केली आहे. 


'स्त्री जन्माची जीवनगाथा' - "वैभवी" दीपावली महिला विशेषांक' १९९८


माता पित्याची सोनकळी 

बाल्यामधली भातुकली 

आजी नातीची लाडीगोडी 

कौमार्यातली फुलवेडी 

मधूनच स्मरायची थोडी थोडी 

पण नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।१।।


मिळता बक्षिसे विद्यार्जनी 

कौतुक केले आप्तजनी 

जग जिंकण्याची ईर्षा मनी 

पण नशिबाने टोला देताक्षणी 

निराशेतूनही आशेला जगवायचं 

पण नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।२।।


यौवनातली आकांक्षा 

पती प्राप्तीची अभिलाषा 

समान हक्काची अपेक्षा 

पदरी पडती उपेक्षा 

मनीच खंतावणं झाकायचं 

नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।३।।


गृहस्थाश्रमी पदार्पण 

सर्वस्वाचे समर्पण 

मग विवाह बंधनात शिरायचं 

नशिबावर सर्वस्व सोपवायचं 

मिळेल त्यात समाधान मानायचं 

आनंदात जीवन फुलवायचं 

अन कर्तव्य कर्म निभवायचं 

मग श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।४।।


आता वंशवृद्धीची  वेळ आली 

जीवघेणी यातना अनुभवली 

स्त्री जन्माची कसोटी दिली 

अन बाळाच्या दर्शना आसुसली 

आता त्यागाचं जीवन जगायचं 

त्यातच सार्थक मानायचं 

पण नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।५।।


आता गृहिणी धर्माचे पालन 

करी अतिथ्यांचं अवलंबन 

आबाल वृद्धांचं समाधान करीत 

शेगडी पासून देवडी पर्यंत धावायचं 

पण 'केलं' असं नाही म्हणायचं 

मुकाट्याने सर्व सोसायचं 

तटस्थ जीवन जगायचं 

पण नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।६।।


आता प्रौढत्वाची जोखीम 

अन मुलाबाळांचे संवर्धन 

त्यांना मायेच्या शब्दांनी गोंजारायचं 

शिस्तीच्या शब्दांनी बोलवायचं 

सर्वस्व ओतून करायचं 

करता करता झिजायचं 

अन चीज झालं म्हणायचं 

पण कशात नाही गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।७।।


आता आयुष्याची माध्यान्ही 

व्याही विहिणीची देणीघेणी 

किती केलं तरी पडतील उणी 

दुर्लक्षून योग्य तेच करायचं 

बोलून श्रेय नाही घालवायचं 

गोड बोलून सर्वांना जिंकायचं 

पण नाही कशात अडकायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।८।।


संसाराच्या सारीपाटावर खेळायचं 

फक्त दान कसबान टाकायचं 

काडीपासून हळूहळू जोडायचं 

गाडीभरून दानधर्म खर्चायचं 

भोग सोडून त्यागी बनायचं 

मग परमार्थाकडे वळायचं 

अन अलिप्त जीवन जगायचं 

पण कशात नाही गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं 

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।९।।


आता बघता बघता साठी आली 

मुलांची राज्ये सुरु झाली 

सारी जीवनमूल्ये बदलली 

आता दुसऱ्या स्थानावर सरकायचं 

डोळे उघडे ठेऊन सारं पाहायचं 

खटकल्या बाबींना टाळायचं 

आणि गुणांचं कौतुक करायचं 

कुणी विचारलं तरच सांगायचं 

अन निवृत्त जीवन जगायचं 

अन हळूच त्यातून सटकायचं 

श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।१०।।


आता दिसू लागला पैलतीर 

मनी वाटे हुरहूर 

आसवांचा वाहे महापूर 

कारण मायेचा गुंता अनावर 

तरी विवेकाने भावनांना आवरायचं 

पण नाही कशात गुंतायचं 

हळूच त्यातून सटकायचं

अन श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।११।।


आता ठरलेलं विधिलिखित ओळखायचं 

झालं गेलं विसरायचं 

क्षमस्व म्हणायचं 

अन सर्वांना सांभाळा सांगायचं 

सुकृताचं गाठोडं बांधायचं 

अन परतीच्या प्रवासाला लागायचं 

कृतार्थ जीवन संपवायचं 

आणि आनंदात अनंतात विसावायचं 

मग इतरांनी श्रीराम जयराम म्हणायचं ।।१२।।


-- सौ. स्मिता टेकाळे (प्रतिभा राऊतमारे) 


ता. क. स्मिता काकूंच्या संग्रहातील सर्व लिखाण हे 'स्मिता काकूंच्या संग्रहातून' या लेबल खाली एकत्रित वाचायला मिळेल. ब्लॉग च्या उजव्या भागात वेगवेगळी लेबल लावून सर्व साहित्याचे वर्गीकरण केले आहे त्यात सापडेल. 

Link - तुमचेच रहाट - गाडगे माझ्या लेखणीतून..: स्मिता काकूंच्या संग्रहातून (avanigokhale.blogspot.com)




Monday, May 10, 2021

स्मिता काकूंचे प्रसाद च्या वाढ दिवसा निमित्त मनोगत.

स्मिता काकूंचे प्रसाद च्या वाढ दिवसा निमित्त मनोगत. 

श्री स्वामी समर्थ 

रात्री प्रसाद ला वाढदिवसाच्या शुभेच्छा दिल्या आणि झोप लागली. सकाळी जाग आली व डोळ्यासमोर १० मे १९८० चा दिवस डोळ्यासमोरून सरकू लागला. मातृत्व लाभले तो दिवस.

असह्य वेदना सहन करत बाळाचा जन्म झाला. जवळ कोणीही नाही. आईचा व दत्त महाराजांचा धावा करत सोनेरी दिवसाचा जन्म झाला होता. जगामध्ये आईचा सन्मान बाळाने दिला होता. 

गर्भवती होते तेव्हापासूनचा काळ डोळ्यापुढे येत होता. यापूर्वी दोन गर्भपात झाले होते. यावेळेस मात्र मी स्वतःच डॉ. थेटे ना कल्पना देऊन उपचार केले होते. अम्मांना माझी पाळी आली नाही म्हणून कल्पना दिली होती कारण पूर्वी जे घडले ते पुन्हा घडू नये म्हणून. मनातील काही गोष्टी सांगण्यासाठी आईच नव्हती म्हणून सर्व काही अम्मांना  सांगावे लागत होते. स्त्री ला आई, बहीण व मुलगी असणे अत्यंत आवश्यक आहे. मनातील हितगुज फक्त यांनाच सांगता येते. 

गरोदर राहिले व शामकाकांचे लग्न ठरले. घरातील सर्व कामे चालू होती. जात्यावर दळण दळले तर बाळंतपण सोपे होते अशी भ्रामक कल्पना होती त्यामुळे निमूटपणे पालन सुरु होते. 

७ मे ला विवाह समारंभ पार पडला. दोन दिवस घरात खूप माणसे होती. आज सत्यनारायणाची पूजा होती. उत्साहाने सर्व कामे करत होते. पूर्वीपासून अम्मा व मी घरात लग्नाची कामे करत असल्यामुळे घरात कुठे काय ठेवले आहे याची माहिती मला होती. या धावपळीत मला त्रास व्हायला सुरुवात झाली. जुन्या विचारांचे लोक असल्यामुळे मी माझा त्रास फक्त प्रतिभा वहिनींना सांगितला. त्यांनी लगेच मला बीड ला आणले. लीला मावशी कडे ठेऊन त्या निघून गेल्या. लीला मावशी व मी डॉ. काळे बाईंकडे गेलो.  अजून खूप वेळ आहे तुम्ही घरी जा असे सांगितल्यामुळे परत घरी आलो. 

सत्य नारायणाची पूजा आटोपून हे बीड ला आले. रात्री मला दवाखान्यात नेण्यात आले. सकाळी ६.५० वाजता बाळ जन्माला आले. 

स्त्री जन्माची पूर्तता झाली. मला आई नसल्यामुळे माझी सर्व जबाबदारी अम्मांवरच होती. वडील त्यांच्या परीने आर्थिक व शारीरिक सहकार्य करत होते. 

बाराव्या दिवशी छोट्या प्रमाणात बारश्याचा कार्यक्रम झाला आणि नाव दत्त प्रसाद ठेवण्यात आले. आज प्रसाद चा ४१ वा वाढदिवस. परमेश्वरास व रामाईस नमस्कार करून माझ्या बाळास सुख, समृद्धी व दीर्घ आयुष्य लाभो ही प्रार्थना करते. माझ्या गुणी बाळाच्या कुटुंबावर रामाईची, स्वामी समर्थांची कृपादृष्टी राहो. हीच प्रार्थना. 


-- सौ. स्मिता टेकाळे

Saturday, April 3, 2021

संसार

स्मिता काकूंच्या संसारातील काही आठवणी त्यांच्याच शब्दात

-------------

किशोर अवस्था सरली, तारुण्यात आले
गोविंद रावांसारखे पती मला लाभले
स्वप्नाळू मन असते तारुण्यात
तशातच होत असते संसाराला सुरुवात
संसाराच्या सुरुवातीला राखायचा असतो सर्वांचा मान
त्यागातच मिळत असतं मोठ स्थान
स्थानाच महत्त्व पाळत पाळत संसाराची वेल फुलली
पुत्राला जन्म देऊन स्मिता संसारात रमली
पती झाले बाबा, सासू सासरे झाले आजोबा आजी
संसाराची वेल फुलली पण घरची जबाबदारी वाढली
बाळाचं संगोपन, मोठ्यांची सेवा, 
पतीला हवा रोज गोड गोड मेवा
पण स्वतः साठी वेळ काढू केव्हा?
स्वतः तलं मी पण केव्हाच विरल
घरातलं करण्यातच सगळ काही विसरल

एक घटना अशी घडली
अंगातील सुप्त गुणांची सारे उघडली
खूप केली धडपड, मिळाली सर्वांची साथ
जीवनात झाली सुखाची सुरुवात
पैशातच असतो मान आणि प्रतिष्ठा
म्हणूनच सुरुवातीला झाले हाल आणि अपेष्टा
ज्ञान येथे मान, धन तेथे स्थान
माझ्या आयुष्यातला हा काळ महान
महान पण मिळवण्यात बाळ कसा झाला मोठा
ध्यानात नाही आले, जीवनात आला तोटा
नाही केले लाड, नाही केली हौस
तीन चाकी सायकल नाही म्हणून
बाळाच्या डोळ्यात पाण्याचा पाऊस
समजदार व गुणी बाळ नाही केला कधी हट्ट
बाळाकडे पाहून कधी कधी मनातच होत खट्ट

आता मात्र तसे नाही, पाठीशी आहे रामाई
माझ्या संसाराला आहे अम्मा अण्णांची पुण्याई
पुण्याईला ओंजळीत घेऊन मागते ग रामाई
एक सुंदर सालस अशी,
दे मला सूनबाई, दे मला सूनबाई.

-- सौ. स्मिता टेकाळे (प्रतिभा राऊतमारे)

आई

स्मिता काकूंनी आई विषयी लिहिलेले विचार त्यांच्याच शब्दात.
–-------------
एकदा शाळेत आई वरची कविता शिकवत असताना फार गलबलून आल. जुन्या आठवणींच काहूर मनात माजलं आणि आठवणीतून, साठवणीतून जे जे मनात आल ते ते कागदावर उतरवत गेले. स्वामी तिन्ही जगाचा, आईविना भिकारी म्हणतात तशीच काहीशी अवस्था झालेली 

बालपण कसं गेलं, स्मरणात नाही
आईचं रूप लक्षात नाही
शिक्षणामुळे दूर केलं आईला
दुसऱ्याकडून संस्कार होणं आलं नशिबाला
शालेय शिक्षण झालं आत्याच्या घरी
दडपणाखाली जगत स्वतः लाच सावरी

शेजीचा हात अन् आईचा हात
असेच म्हणत मी दहावी झाले पास
आता तरी मिळेल आई चा आधार
म्हणून धडपडले तरी झाले निराधार
स्वप्नाळू वय आलं, हसत मुरडत
मनाचं फुलपाखरू होतं, हिंडत फिरत
बंधनाचं रिंगण घातलं मनाभोवती
शिक्षणाची तलवार होती डोक्यावरती

खूप खूप शिकायचं ठरवलं होतं
चंद्रपूर च कॉलेज गाठायचं होतं
कशाच काय डोक्यातच राहिलं
उदगीर च कॉलेज बळचच गाठलं
काम आणि ज्ञान कसा बसायचा मेळ
दोन्ही करताना होई जीवाची घालमेल

आपल्या नशिबाला कष्टच फार
दडपून रहाण्यातच मन झालं ठार
मेलेल्या मनानं जगतच राहायचं
आईच्या आठवणीनं मन भरून यायचं

आईने सोडली शेवटची साथ
कॅन्सर न धरला तिचा हात
तेव्हापासून मी पूर्णच कोलमडले
नेहमी साठीच दुसऱ्याच्या दारात पडले
संपली सारी विश्वातील छाया
कोण करील माया?
माझ्या देवराया
माझ्या देवराया

-- स्मिता टेकाळे (प्रतिभा राऊतमारे)