Daughter's school, आमची शाळा - १

Daughter's school, आमची शाळा या नावावरून थोडे लक्षात आलेच असेल. आई बाप मराठी मिडीयम मध्ये शिकलेले आणि लेकराला इंग्लिश मिडीयम मध्ये घातलेले. आमच्या सारख्या पालकांची उडणारी हलकी फुलकी धमाल या लेखमालेतून लिहायचा विचार आहे. 

धमाल सुरूवात करण्या पूर्वी थोडेसे. आम्ही पण मराठी मिडीयम मध्ये शिकलो. काय बिघडले? काहीच नाही. कुठेच मराठी मध्ये शालेय शिक्षण झाल्याचा न्यूनगंड आला नाही. बुध्दी प्रमाणे, आर्थिक परिस्थिती प्रमाणे जमेल तसे शिकत राहिलो आणि पुढे जात राहिलो. त्या जोरावर मिळालेल्या नोकरीच्या ठिकाणी देखील काहीच अडले नाही. कामाच्या गरजे प्रमाणे शिकत पुढे जात राहिलो. ऑफिस मध्ये इंग्लिश आणि घरात मराठी भाषा बोलणारे आम्ही. वाचन आणि लिखाणाची करायची प्रचंड आवड. अजूनही मराठी वाचायला आणि लिहायला आवडते. कारण एकच. मराठी घरचे वाटते आणि इंग्लिश वाचताना ऑफिस मध्ये वावरल्याचा फील येतो. तर असे मराठी वर प्रेम असणारे, मराठी शाळेत शिक्षण झालेले "आम्ही".

मराठी दिनाच्या दिवशी Blogger ग्रुप वर शुभेच्छा देताना काही लोकांचा एक सूर ऐकू आला. तो म्हणजे यांच्या मराठी च्या शुभेच्छा फक्त कागदावर. यांची मुले इंग्लिश शाळेत. आणि तेव्हा पासून नाण्याची दुसरी बाजू मांडावी कागदावर असे वाटत होते.

हळू हळू स्थिरता येणारे आम्ही, जेव्हा पाल्याच्या शाळेची एडमिशन घ्यायची वेळ आली तेव्हा कुठलेही दुमत न होता, कुठलीही चर्चा न होता इंग्लिश मिडीयम शाळेत एडमिशन घेऊन आलो होतो. कारण काय? मराठी बोलायची लाज वाटते म्हणून नाही आम्ही इंग्लिश बोलत. तर आमची ती गरज आहे. तसेच मुलीला इंग्लिश शाळेत घालणे ही देखील. ऍडमिशन घेतल्या पासून पुढच्या एक तपा मध्ये आम्ही महाराष्ट्र सोडणार नाही याची खात्री आम्हाला नाही म्हणून. आमच्या नोकरी चे स्वरूप आम्हाला ती स्थिरता देत नाही म्हणून. यदा कदाचित जर कंपनी ने सांगितले तुम्हाला उद्या पासून बंगलोर हेड ऑफिस वरून काम करायला लागेल तर फक्त मराठी साठी त्यांना नाही म्हणायची धमक आमच्या मध्ये नाही म्हणून. जर कंपनी ने on-site पाठवले तर फक्त भाषेवर प्रेम असल्याने आम्ही संधी नाकारतो हे म्हणण्या पेक्षा, मराठी माणूस तिथे जाऊन आपली छाप उमटवायची तयारी ठेवतो. आणि या सगळ्या गुंत्यात असे वाटते की आपण जर मुलाला मराठी शाळेत घातले आणि उद्या उठून आपल्या नोकरी मुळे त्याला अमेरिकेत न्यायची वेळ आली तर आपल्या मराठी शाळेच्या अट्टाहासाने त्याची कुतर ओढ नको व्हायला. 

असो. तर थोडेसे गंभीर वळण आले पहिल्याच लेखाला. पण आता एडमिशन घेऊन तर झाली ना. आता यापुढे हे काही विचार करत नाही बसायचे आणि आता आपल्या निर्णयावर मागे वळून नाही पाहायचे. आता फक्त त्यातून उडणारी धमाल अनुभवायची. या सगळ्यात मुलांना मराठी ची गोडी निर्माण होईल का? पालकांना इंग्लिश मधून शाळेचा अभ्यास घेता येईल ना?  या पुढच्या लेखांमध्ये काही धमाल किस्से घेऊन येत आहे. तुमचे, माझे, त्याचे, तिचे आपल्या सगळ्यांचे. Daughter's school, आमची शाळा या लेखमालेतून. तुमच्या कडे काही धमाल किस्से असतील तर कमेंट्स मधून कळवत रहा.

-- अवनी गोखले टेकाळे

या लेखमालेतील लेख तुम्ही खाली दिलेल्या लिंक वरती एकत्रित पणे वाचू शकता. 

तुमचेच रहाट - गाडगे माझ्या लेखणीतून..: Daughter's school (avanigokhale.blogspot.com)

S for stomach.. (Daughter's school, आमची शाळा - २)

या गोष्टीत दोन गोष्टींवर प्रकाश टाकायचा प्रयत्न आहे. एक म्हणजे नाकासमोर चालणे, फक्त syllabus मध्ये असलेले शिकणे म्हणजेच शिक्षण किंवा हुशारी नसते. आणि दुसरे म्हणजे इतक्या लहान मुलांना ट्युशन ची गरज पण नसते. या गोष्टीतली वेदांगी अर्थ समजून आणि भोवती जे घडत आहे त्याच्याकडे चौकस बुद्धीने पाहून शिकत राहिली आणि त्यामुळेच ती तिच्या ध्येयापर्यंत पोचू शकली. 

Daughter's school, आमची शाळा या लेखमालेतील दुसरा भाग. "S for Stomach"

हॉस्पिटल मध्ये वाढत चाललेली patients ची गर्दी.. आणि मुलीच्या शाळेची PTM ची जवळ येत चाललेली वेळ.. राकेश आणि मिताली सगळ्या आघाड्यांवर लढत होते.. छोटुशी वेदांगी आज तोंड बारीक करून बसली होती.. तिच्या शाळेतून तक्रार आली होती.. म्हणजे तिला काहीच कळलं नव्हतं तिचं काय चुकलं ते.. पण आई बाबांना आज शाळेत बोलावलं आहे.. आणि बाई त्यांना ओरडणार आहेत असं काहीतरी तिला समजलं होतं.. 

राकेश आणि मिताली दोघे MD gold medallist.. जेमतेम परिस्थितीत हिम्मत, जिद्द आणि हुशारी याच्या जोरावर.. कधी part time नोकरी करत.. पडेल ते काम कष्ट करत दोघांनी शिक्षण पूर्ण केले.. मग कुठल्या डॉक्टर च्या हाताखाली काम कर, कुठे रात्रपाळी कर.. असे दिवस रात्र काम करून त्यांनी स्वतःचे हॉस्पिटल उभे केले होते.. छोट्या वेदांगी ला ३ महिन्याची घेऊन मिताली ने OPD मधले patients तपासायला सुरवात केली होती..patients ला तपासत मध्येच वेदाला दूध पाजत मिताली क्लिनिक सांभाळत होती.. कधी सिस्टर्स येऊन खेळवायच्या तर कधी ओळखीचे patients सुद्धा नंबर लागेपर्यंत तिला कडेवर फिरवायचे.. असे करत वेदांगी हळूहळू मोठी होत होती.. ३ वर्षाची वेदांगी आता nursery मध्ये जायला लागली होती.. आज तिची शाळेची PTM होती त्यासाठीच लगबग चालू होती सगळी.. 

आत गेले तर टीचर वाटच बघत होत्या.. त्या म्हणे अहो काय तुम्ही वेदांगी चे आई बाबा.. थोडे लक्ष द्या आपल्या मुलीकडे.. जरा a for apple, b for ball शिकवा हो शेजारी बसून.. तिला येत नसेल तर ट्युशन का नाही लावत तुम्ही? तिला किती लिहायला वाचायला येत आहे याकडे लक्ष दिले पाहिजे तुम्ही..
या सगळ्या प्रश्नांच्या भडिमारामुळे राकेश आणि मिताली ला आपण एकदम "ढ" पालक असल्यासारखे वाटायला लागले होते.. आपण खरंच वेळ देऊ शकत नाही तिला याची खंत वाटायला लागली होती ..  पण अजूनही त्यांना कळतच नव्हतं की नेमकं काय झालंय? लहान तर आहे ती.. खेड्यातल्या शाळेत शिकून आपण आलोच की इथपर्यंत ट्युशन वगैरे न लावता..
मिताली ने घाबरून विचारलं शेवटी टीचर ला.. अहो काहीच कळत नाहीये का तिला तुम्ही शिकवलेलं? तर टीचर चिडून म्हणाल्या काय तुमची वेदांगी.. काहीच समजत नाही तिला.. S for? असं विचारल्यावर sun म्हणायचं सोडून stomach म्हणते ती.. आता मात्र राकेश आणि मिताली ला हसावं का रडावं तेच कळेना.. अहो पण stomach मध्ये पण S असतोच की.. चुकीचं कसं काय असेल ते.. तर टीचर सांगत होत्या त्यावर.. अहो syllabus मध्ये sun आहे ना.. तुम्हाला तिला शिकवता येत नसेल तर ट्युशन लावा तुम्ही तिला..
आज खूप वर्ष झाली या गोष्टीला.. वेदांगी च्या आई बाबांना काही जमलं नाही तिला ट्युशन वगैरे लावायला.. जमेल तसं तेच शिकवत राहिले तिला जाता येता.. बाकी काही गोष्टी ती न कळत शिकली आजूबाजूला बघून.. आज वेदांगी IVF specialist आहे.. आणि आई बाबांचं हॉस्पिटल तिने अजून मोठ्या प्रमाणात वाढवले आहे.. पण अजून तिला S for stomach कसं चुकीचं आहे हे मात्र समजलं नाही..  

-- अवनी गोखले टेकाळे 

या लेखमालेतील  सगळे लेख एकत्रित पणे तुम्ही खाली दिलेल्या लिंक वरती वाचू शकता. तुम्हीही तुमचे अनुभव कमेंट्स मधून सांगत रहा. 

तुमचेच रहाट - गाडगे माझ्या लेखणीतून..: Daughter's school (avanigokhale.blogspot.com)